Pomimo nazwy „mgławica planetarna” nie ma ona nic wspólnego z planetami. Nazwa powstała w wyniku historycznego wypadku w XVIII wieku. Pierwsi astronomowie obserwowali przez teleskopy okrągłe, rozmyte kropki. Przypominały dyski Urana lub Neptuna. Podobieństwo jest tylko powierzchowne. Rzeczywistość jest znacznie trudniejsza.
Mgławice planetarne to w rzeczywistości pozostałości gwiazd. Jest to rozszerzająca się powłoka jasnego gazu wyrzucona przez umierającą gwiazdę podobną do Słońca. Obiekty te powstają pod koniec życia gwiazdy, która przeszła w fazę czerwonego olbrzyma. Gwiazda nie była na tyle masywna, aby eksplodować jako supernowa. Zamiast tego zrzuca zewnętrzne warstwy. Proces ten pozostawia gorący i gęsty rdzeń.
Odsłonięte jądro staje się białym karłem. Jest bardzo gorąco. Promieniowanie to jonizuje wyrzucany gaz. Muszle świecą jasno. Rozszerzają się z prędkością kilkudziesięciu kilometrów na sekundę. Rezultatem jest piękny, świecący obłok materii międzygwiazdowej.
Dlaczego to jest ważne? Te mgławice przetwarzają materię w całym Wszechświecie. Rozpraszają ciężkie pierwiastki w przestrzeń. Elementy te są budulcem nowych gwiazd i planet. Bez tego cyklu życie, jakie znamy, nie istniałoby. Proces ten jest powolny. Muszla znika przez tysiące lat. Biały karzeł pozostaje. Ochładza się przez miliardy lat.
Mgławica planetarna to zewnętrzna powłoka czerwonego olbrzyma, która nie jest wystarczająco masywna, aby stać się supernową.
Rozróżnienie pomiędzy tymi mgławicami a pozostałościami po supernowych jest istotne. Supernowa oznacza śmierć masywnej gwiazdy. Mgławice planetarne oznaczają śmierć gwiazd o niskiej lub średniej masie. Obydwa procesy wzbogacają Drogę Mleczną. Jednak mechanizmy są inne. Jedna to niszczycielska eksplozja, druga to delikatne złuszczenie „skóry”.
Struktury te można zobaczyć w Drodze Mlecznej. Są na tyle jasne, że można je wykryć za pomocą amatorskich teleskopów. Wyglądają jak planety. Ale to nieprawda. Są to ostatnie akty gwiazd takich jak nasze Słońce. Proces ten nastąpi w Słońcu za około 5 miliardów lat. Ziemia najprawdopodobniej zostanie pochłonięta. Reszta Układu Słonecznego może przetrwać. Słońce stanie się białym karłem. Stworzy to słabą mgławicę. To wyjdzie. Cykl trwa.
