Charles Foster Kane sterft. Het nieuws breekt, en daarmee een mysterie. De man die de helft van de kranten in Amerika bezat, liet één enkel verbijsterend woord achter als zijn laatste adem. Rozenknop. Dat is de haak die een jonge verslaggever meesleept in het labyrint van Kane’s leven.
Het verhaal gaat niet alleen over de opkomst en ondergang van een uitgeverijmagnaat. Het gaat over hoe de waarheid wordt begraven onder lagen van ego en rijkdom. De verslaggever vindt de antwoorden niet op één plek. Hij jaagt door fragmenten. Hij praat met Kane’s vrouw. Hij spreekt met zijn zakenpartner. Hij zit bij de butler die in de schaduw stond. Elk interview pelt een nieuwe laag van de mythe af.
Uit deze gesprekken komen flashbacks naar voren. Ze stromen niet in een rechte lijn. Ze springen. Ze zijn in tegenspraak. Ze voelen aan als herinneringen die zichzelf proberen te rechtvaardigen. We zien Kane als jongen, voor zijn eigen bestwil uit zijn besneeuwde huis gehaald, een beslissing die hem achtervolgt. We zien hem als een jeugdvriend, getuige van het verbranden van het testament van zijn moeder en de plotselinge erfenis van miljoenen. Machtsverschuivingen. Ambitie verandert in obsessie.
De verslaggever jaagt op een geest. Hij wil weten wat ‘Rosebud’ betekent voor de man die alles had. Is het een verloren liefde? Een verborgen schat? De broncode van een ziel? De interviews suggereren verschillende dingen voor verschillende mensen. Voor de een was hij een tiran. Voor een ander een tragische figuur. Voor het publiek was hij een spektakel.
Maar het woord zelf blijft ongrijpbaar. Het is de sleutel tot een deur die niemand helemaal kan openen. De film geeft ons geen nette uitleg. Het geeft ons de jacht. En tijdens die jacht zien we hoe een man een imperium opbouwt om uiteindelijk helemaal alleen te zijn. Wat betekent een woord als de persoon die het heeft uitgesproken er niet meer is? Dat is de echte vraag die in de lucht hangt als de verslaggever wegloopt, nog steeds zoekend.
