Astronomen hebben bewijs gevonden dat jonge rode dwergsterren mogelijk rotsachtige planeten opeten.
Ze ontdekten een aanwijzing die lijkt op het controleren van de adem van een tiener. Rookten ze? Hebben ze gedronken? Hier. Het is het aantal lithium. De sterren hebben er te veel van. Lithium is een lichte chemische stof die snel wordt verbrand. Hete interieurs vernietigen het vroeg. Tegen de tijd dat een ster slechts 50 miljoen jaar oud is – nauwelijks een puber in kosmische termen – zou er geen enkel spoor meer over moeten zijn.
Maar zes sterren overtreden de regels.
Robin Jeffries van Keele University leidde het onderzoek, gepubliceerd in de Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. Ze scanden duizenden sterren. Ik heb deze zes uitschieters gevonden. Ze hielden hun lithium vast terwijl alle anderen om hen heen de hunne verloren. Jeffries noemde het duidelijk.
“Zelfs een kleine hoeveelheid lithium valt duidelijk op… alsof je verf op een blanco voorwerp gooit.”
Het is geen toevalstreffer. Het is ongeveer 2% tot 3% van de sterren in dat specifieke temperatuurbereik. Zeldzaam, maar consistent.
Wat geeft?
Sterren die planeten eten is oud nieuws. Maar het bewijs is altijd wankel geweest. Zwak gefluister van chemicaliën in een spectrum. Dit ziet er anders uit. Dit is luid. De theorie? Deze jonge rode dwergen hebben verschillende werelden ter grootte van de aarde opgeslokt. Rotsachtige lichamen rijk aan lithium. Een gigantische snack die verse chemicaliën op de buitenste laag van de ster dumpte.
Denk eens na over wat dat betekent voor planetaire systemen. We vinden het leuk om te denken dat ze mooi vormen en blijven zitten. Nette kleine banen.
Dit duidt op chaos.
Rode dwergen zijn de meest voorkomende ster in de Melkweg. Ze herbergen tonnen planeten ter grootte van de aarde. Velen zitten in bewoonbare zones. Niet te warm. Niet te koud. Ideaal voor water. Maar als de ster de planeet opeet voordat het leven begint… nou ja. Je kunt geen biologie hebben zonder een lichaam om van te leven.
Het team gokte niet alleen. Ze keken naar andere mogelijkheden. Misschien beschermen magnetische velden het lithium? Nee. Magnetische activiteit heeft een snelle rotatie nodig. Deze sterren draaien langzaam. Tot zover de magneettheorie. Misschien bleven ze te lang hun geboortewolken van gas en stof voeden? Onwaarschijnlijk. De gegevens zeggen nee. De schijven zouden verdwenen zijn.
Dus terug naar het buffet. De ster at het eten.
Hoeveel eten? Ongeveer drie tot tien aardes per ster. Dat klinkt onmogelijk. Totdat je naar simulaties kijkt. Jonge planetaire systemen zijn rommelig. Zwaartekracht katapulteert planeten naar binnen. Ze botsen. Ze spiraliseren. Ze eindigen als brandstof.
De lithiumsignatuur zal niet eeuwig duren. Het zal uiteindelijk worden vermengd of opnieuw worden vernietigd. Maar nu? Het zit daar. Zichtbaar. Dit bewijst dat zelfs voordat een wereld de kans heeft complex te worden. Voordat cellen zich vormen. Voordat de oceanen blauw worden… kan het universum het eenvoudigweg wegnemen.
We blijven zoeken naar tekenen van leven in stabiele banen.
Misschien moeten we de nasleep van de chaos nader bekijken.
