Eén miljard mensen. Dat is het ruwe mondiale aantal mensen dat met slaapapneu kampt. Misschien meer als je de partners meetelt die naast het snurken slapen.
Obstructieve slaapapneu is wreed. Het dwingt herhaalde instortingen van de luchtwegen tijdens de slaap. Dit leidt tot hijgen, hoofdpijn en diepe vermoeidheid overdag. Maar het is niet alleen vervelend. Langdurige apneus verwoesten de cardiovasculaire gezondheid. Ze beschadigen de hersenfunctie. Ze scheuren gaten in het algemeen welzijn.
De meeste patiënten vertrouwen momenteel op CPAP-machines. Je draagt de hele nacht een masker op je gezicht om de druk in de luchtwegen op peil te houden. Het werkt. Het is ook stom. De machines zijn omvangrijk. Ze voelen zich ongemakkelijk. Veel patiënten stoppen er gewoon mee. Ze laten de behandeling achterwege.
“De meerderheid van de gediagnosticeerde patiënten blijft onbehandeld.”
Dr. Patrick John Strollo van de Universiteit van Pittsburgh zegt dat de meeste gediagnosticeerde personen geen hulp krijgen of niet genoeg hulp krijgen. Hij wil betere opties. Iets simpels.
Dat is de reden waarom een nachtpil snel wordt goedgekeurd.
Het medicijn heet AD109. Strollo en zijn team voerden een fase 3-studie uit waarbij 646 mensen uit de VS en Canada betrokken waren. Ze hadden allemaal milde tot ernstige apneu. Ze weigerden allemaal CPAP-therapie of konden deze niet aan.
Ze gaven deze patiënten een keuze. Of beter gezegd. Ze verwijderden de keuze om dingen blind te houden. De helft kreeg de echte pil. De helft kreeg een placebo. Iedereen slikte 26 weken lang elke avond één tablet. Week één begon met een halve dosis om de pijn te verzachten.
Ze maten het succes met de apnea-hypopnea_index. AHI telt hoe vaak de ademhaling stopt of afneemt. Lagere cijfers zijn goed. Veel beter.
Dit is wat er gebeurde.
De AD109-groep zag hun AHI met 44 procent dalen. De placebogroep daalde met 18 procent. Tegen het einde. bijna 42% van de drugsgebruikers kwam in een minder ernstige categorie terecht. Bijna 18% had helemaal geen last meer van belemmerende gebeurtenissen. Dat is aanzienlijk.
Bijwerkingen waren gering. Droge mond. Wat misselijkheid. Slapeloosheid. Voorspelbaar omdat de ingrediënten bekend zijn.
Wat is de magie in de capsule?
Twee oude medicijnen werken samen. Aroxybutynine vermindert de parasympathische zenuwactivatie. Atomoxetine behandelt ADHD meestal. Samen? Ze gaan de gewoonte van de hersenen om los te laten tegen. Ze houden de tong- en keelspieren strak als je slaapt. In eenvoudiger bewoordingen. Het voorkomt dat de bovenste luchtwegen instorten, omdat de hersenen er eindelijk aan denken om die spieren wakker te houden.
De FDA heeft het proces versneld. Een besluit wordt in 2027 verwacht.
Is AD109 het enige spel in de stad?
Nee. De pijpleiding is vol. Hergebruikte epilepsiemedicijnen zijn veelbelovend. GLP-1-medicijnen werken voor gewichtsgerelateerde gevallen. Het implanteren van elektroden in de tong klinkt sci-fi, maar vertoont al vroeg succes. Er wordt zelfs gesproken over het blazen in een schelp om de keelspieren te versterken. Klinkt als iets uit een sprookje.
Maar een pil is handig. Het is discreet. Geen buizen. Geen maskers.
“Het aanpakken van neuromusculaire disfunctie… kan zich vertalen in betekenisvolle klinische resultaten.”
Strollo gelooft dat dit bewijst dat de biologie van de ziekte verkeerd wordt begrepen. Het is niet alleen een luchtwegprobleem. Het is een neuromusculaire aandoening. De pil verhelpt de verbroken verbinding.
Of je uiteindelijk een pil slikt, een apparaat draagt of op een schaal blaast, valt nog te bezien. Het wachten tot 2027 zal lang duren. Het snurken stopt niet alleen omdat de FDA erover nadenkt.
