Het is gemakkelijk om naar muziek te luisteren. Het genereren van inkomsten is een nachtmerrie.
Als je je afvraagt wie betaald krijgt als een nummer op de radio wordt afgespeeld, is het antwoord niet alleen de zanger die voor de microfoon staat. Deze sector is een complex web van contracten, rechten en tussenpersonen. Om de cashflow te begrijpen, moet je de belangrijkste spelers in de platenindustrie begrijpen en begrijpen hoe zij de taart verdelen.
Laten we de hiërarchie afbreken.
Schepper en eigenaar
Het begint met de songwriter. Dit zijn mensen die teksten en melodieën schrijven. Zij zijn eigenaar van de onderliggende compositie. Maar schrijvers runnen zelden een eigen bedrijf. Dit is waar uitgevers een rol gaan spelen.
Uitgevers werken rechtstreeks samen met songwriters om hun werk te promoten. In ruil voor dit werk krijgt de uitgever gedeeltelijk of volledig eigendom van het auteursrecht van het stuk, vaak door middel van toewijzing of overdracht. Het is hun taak om liedjes te pitchen voor platenmaatschappijen, tv-shows en filmproducenten.
Wanneer iemand de rechten op een nummer in licentie geeft, int de uitgever de vergoedingen. Meestal worden deze kosten 50-50 gedeeld met de songwriter. Het is een eenvoudige regeling, maar het legt de controle over intellectueel eigendom in handen van bedrijven in plaats van van kunstenaars.
Wie treedt er eigenlijk op?
Dan zijn er de artiesten. Dit is de artiest die toestemming heeft gegeven om het nummer publiekelijk uit te voeren.
Het probleem is dat de uitvoerder het nummer zelf niet kan beheersen. Dit valt onder de controle van de songwriter of uitgever. En ze hebben geen controle over de specifieke opname van het nummer. Het is eigendom van het platenlabel. Uitvoerders verhuren in principe hun werken en presenteren deze aan het publiek.
De rol van het label
De platenmaatschappijen of platenmaatschappijen zijn zelf verantwoordelijk voor het zware werk van de opname. Ze creëren, verkopen en distribueren fysieke of digitale producten. Terwijl de uitgever eigenaar is van het werk, is de platenmaatschappij eigenaar van de masteropname. Dit verschil is een belangrijke factor bij de berekening van de royalty’s.
De tussenpersonenverzamelaars
Het geld gaat niet rechtstreeks van de radiostations naar de schrijver. Het loopt via verschillende gespecialiseerde agentschappen.
Performance Rights Organizations (PRO’s) zijn de poortwachters voor openbare uitvoeringsrechten. Deze verenigingen verlenen namens auteursrechthouders licenties voor de openbare uitvoering van muziekwerken. Als het nummer in een bar wordt gespeeld, garandeert PRO de betaling aan de rechthebbende.
De grote namen in de VS zijn onder meer:
* ASCAP (American Society of Composers, Auteurs en Uitgevers)
BMI (Broadcast Music, Inc.)
SESAC (voorheen Society of European Stage Authors and Composers)
* Geluidsuitwisseling
Deze organisaties houden niet alleen toneelstukken bij en verdelen royalty’s, maar krijgen ook korting op hun administratieve werk.
Mechanische rechten en royalty’s
Niet alle royalty’s zijn prestatiegebaseerd. Mechanische rechten zijn van toepassing wanneer het nummer wordt opgenomen en gedistribueerd (bijvoorbeeld op een cd, vinyl of digitale download)
In de VS verwerven de meeste uitgevers deze rechten via de Harry Fox Agency. In Canada is dit de Canadian Mechanical Rights Reproduction Agency (CMRRA).
Deze instanties doen het vuile werk. Ze geven mechanische royalty’s uit, houden het gebruik bij, garanderen gebruikersbetalingen en verstrekken gedetailleerde verklaringen aan uitgevers. Zij rekenen voor deze dienst een vast percentage van de totale royalty’s
