Leontyne Price nie chciała być pionierką. Urodzona 10 lutego 1927 roku w Laurel w stanie Mississippi, dorastała w otoczeniu tradycji. Obaj jej dziadkowie byli pastorami metodystów w kościołach afroamerykańskich. Jej głos zaczął się rozwijać w chórze kościelnym. To jest jego naturalne środowisko.
Ale ścieżka nie była prosta. Nie spieszyło jej się do opery. Price ukończyła College of Educational and Professional Arts w Wilberforce w stanie Ohio w 1948 roku. Dopiero wtedy zdecydowała się poświęcić karierze wokalnej. Pomimo powolnego początku, dyscyplina już panowała.
Przeniosła się do Nowego Jorku. Przez cztery lata uczyła się w Juilliard School. Tam uczyła się pod kierunkiem Florence Page Kimball. Kimball był przez wiele lat wokalistą koncertowym i mentorem Price’a. Trening był bardzo trudny. Wyniki były niezaprzeczalne.
Zadebiutowała w kwietniu 1952 roku w musicalu Czterech Świętych w trzech aktach na Broadwayu. Muzyka Virgila Thomsona. Tekst Gertrudy Stein. To niezwykły wybór jak na debiut sceniczny, ale Price radzi sobie z nim z wdziękiem. Produkcja odbyła tournée po Paryżu. Międzynarodowe uznanie było ważne.
Przełom nastąpił szybko. Ira Gershwin widział jej pracę. Obsadził ją w roli Bess we wznowieniu Porgy and Bess. Spektakl wystawiany był w Nowym Jorku od 1952 do 1954 roku, a następnie odbył tournée po Ameryce i Europie. Stała się jedną z gwiazd.
W 1955 roku kolejnym polem bitwy stała się telewizja. Wystąpiła w telewizyjnej produkcji NBC Tosca. W roli tytułowej. To był triumf. Telewizja wprowadziła operę do salonów, w których ludzie nigdy nie byli w teatrze. W kolejnych latach śpiewała główne role w innych operach telewizyjnych.
Leontaine Price pozostaje pierwszą afroamerykańską śpiewaczką, która osiągnęła międzynarodową sławę operową.
Jej wzrost zmienił wszystko. Scena operowa od dziesięcioleci jest bastionem ekskluzywności. Price wyszedł i nie obejrzał się. Ona nie tylko śpiewała. Rozszerzyła definicję tego, kto należy do tego świata.
Szczegóły jej wczesnego życia są często przesłaniane przez ciężar jej późniejszej sławy. Pastorzy z Missisipi. Kolegium Ohio. Sale Juilliarda. To są podstawy. Utrzymywali głos, który mógłby rozbić szkło. Przynajmniej przełamać bariery.
Spodziewałeś się, że się pojawi? Prawdopodobnie nie. Branża jest ugruntowana na swój sposób. Ale miała umiejętności. Miała obecność. A jej wyczucie czasu było idealne. Telewizja nabierała tempa. Opera potrzebowała gwiazd, które potrafią przemówić do szerszej publiczności. Cena w pełni odpowiadała wymaganiom.
Jej praca w Porgy and Bess miała ogromne znaczenie. To nie była tylko rola. To było oświadczenie. Wykonanie Bess wymaga pewnej siły. Ta umiejętność liryczna pozwoliła jej przetwarzać wpływy bluesa wraz z Puccinim i Gershwinem. Wniosła autentyczność, która rezonowała.
Produkcje telewizyjne połowy lat pięćdziesiątych były rewolucyjne. Miały one charakter eksperymentalny. Połączenie sztuki wysokiej i środków masowego przekazu. Cena stała się pomostem
Kelly po raz pierwszy pojawiła się na scenie operowej we wrześniu 1957 roku. Był to jej debiut. Występ odbył się w Operze w San Francisco. Spektakl ten był amerykańską premierą opery Dialogi karmelitów Francisa Poulenca. Po prostu się nie pojawił. Został. W zespole pracowała do 1960 roku. W tym czasie grała m.in. role w „Hadesie”, „Favście” i „Wise Maidens”.
Pod koniec sezonu stała się bodaj najpopularniejszą w kraju sopranistką liryczną koloraturową. Międzynarodowe wycieczki również jej nie ominęły. W 1959 roku wystąpiła na scenie w Wiedniu. W maju 1960 – na scenie mediolańskiego teatru La Scala. Krytycy byli pod wrażeniem. Publiczność powitała ją entuzjastycznie.
Mimo to Nowy Jork czekał.
Zadebiutowała w Metropolitan Opera w styczniu 1961 roku. Było to już dawno spóźnione. Kiedy w końcu pojawiła się na scenie towarzyskiej, zaśpiewała rolę Leonory w Traviacie. Przedstawienie było świetne. To wystarczyło, aby wzmocnić jej pozycję. Została jedną z czołowych stałych sopranistek Metropolitan Opera.
Jej repertuar domowy szybko się poszerzył. Wystąpiła w roli Cho-Cho-san w Madama Butterfly. Zagrała Donnę Annę w Don Juanie. Występowała także w roli Liu w Turandot. Nie jest już tylko gościnną gwiazdą. Ona jest klasyką.
Skąd więc opóźnienie? Metropolitan Opera słynie ze spokojnego tempa. Nie spieszy im się. Czekają na odpowiedni moment. Kiedy Kelly przybyła, nie tylko zapukała do drzwi. Wyrzuciła to. Reszta, jak mówią, jest historią. To przynajmniej historia kariery, która nie chciała pozostać w jednej rutynie.
Emerytura i droga do przedsiębiorczości literackiej
W latach 70. postawa Marii zaczęła się zmieniać. Koncerty zajmowały znaczną część jego harmonogramu, ale duża scena nie znudziła mu się jeszcze. W październiku 1977 zadebiutował w San Francisco w Ariadnie na Naxos Richarda Straussa. To było zwycięstwo. Jednak opera ostatecznie ustąpiła miejsca bliskości fortepianu. W 1985 roku po raz ostatni wykonała Aidę w Metropolitan Opera. Ten wielki gest należy już do przeszłości. Jego ulubionym gatunkiem pozostały koncerty kameralne, co dał jasno do zrozumienia nawet po ukończeniu głównych ról operowych.
Moja miłość do opowieści wykracza poza piosenki. W 1990 roku opublikował książkę dla dzieci Aida. Jest to bezpośrednia adaptacja opery Verdiego. Ta książka nie tylko leży na półce. Ona sieje nasiona przyszłości. Inspirowali się nią Elton John i Tim Rice. Stworzyli musical, którego premiera odbyła się w 1999 roku, i przedstawili swoją interpretację jego postaci zupełnie nowej publiczności.
Dziedzictwo określone przez honor
Maria jest jedną z najczęściej nagrywanych śpiewaczek operowych w historii. Branża to zauważyła. W swojej karierze zdobył ponad 20 nagród Grammy. W 1989 roku otrzymał nagrodę Grammy za wkład w rozwój przemysłu muzycznego (Nagroda za Całokształt Twórczości). Ale nagrody Grammy to tylko część równania.
Nagrody te są nadal wręczane na najwyższych szczeblach społeczeństwa.
– W 1964 roku otrzymał Prezydencki Medal Wolności.
– W 1980 roku otrzymał nagrodę Kennedy Center Honor.
– W 1985 roku otrzymał Narodowy Medal Sztuki.
Uznanie to trwało w późniejszych latach. W 2008 roku był jednym z laureatów nagrody National Endowment for the Arts Opera Award. Było to odpowiednie zwieńczenie kariery, która zdefiniowała epokę w muzyce klasycznej.
Lista pozostawionych przez niego notatek wciąż przyciąga uwagę. Ilu śpiewaków osiąga wielką popularność w teatrach operowych i z sukcesem przechodzi do działalności literackiej i teatralnej? Odpowiedź jest bardzo mała. Jego współpraca z Johnem i Rice’em ukazuje jego wszechstronność wykraczającą poza zakres wokalu. Chodzi o historię. O historii.
Nagrody – brąz i złoto. Nagrania dostępne są na płytach winylowych i cyfrowych. Ale co z wpływem? Trwa to długo. Niezależnie od tego, czy znajduje się w cichej sali koncertowej, czy podczas dramatycznej ostatniej sceny przedstawienia na Broadwayu, jego obecność pozostaje stała. Słyszę to. Wciąż widać to w podejściu młodych sopranistek do swoich ról.


















