Planten eten zonlicht. Wij staren ernaar. Wat als de twee elkaar niet uitsluiten?
Een team van de Nationale Universiteit van Singapore zegt dat ze een manier hebben gevonden. Ze haalden de fotosynthetische ingewanden uit spinaziebladeren. Concreet hebben ze thylakoïden geëxtraheerd – die kleine membraanstapels waar chloroplasten hun zware werk doen. Vervolgens lieten ze ze rechtstreeks in menselijke oogcellen vallen. In het laboratorium. En in de ogen van muizen.
De muizen zijn zo ontworpen dat ze lijden aan droge ogenziekte. Een pijnlijke, gruwelijke aandoening die meer dan een miljard mensen treft. Meestal behandeld met Restasis, wat een arm en een been kost en ervoor zorgt dat uw ogen erger branden voordat ze beter aanvoelen. Geen favoriet bij fans.
Maar dit? Dit werkt.
Bij blootstelling aan normaal binnenlicht begonnen de nanodeeltjes van spinazie te werken. Ze begonnen NADPH te produceren. Zie het als een biologische batterij. Of beter nog: een schild.
“Ook wij kunnen een beperkt fotosynthesevermogen hebben.”
— Xing Kuoran, biomoleculair ingenieur van de NUS
Die zin zou je moeten tegenhouden. We nemen machines die zijn ontworpen om voedsel te maken uit lucht en licht, en we gebruiken deze om ontstekingen te bestrijden. Hoe?
Droge ogen veroorzaken stress. Die stress produceert reactieve zuurstofsoorten. Giftige rommel die weefsel beschadigt. Wanneer de spinaziedeeltjes worden verlicht door het omgevingslicht dat tegen de muren weerkaatst, zetten ze die rommel weer in orde. Binnen dertig minuten. Ze schakelden immuuncellen van een aanvalstoestand terug naar een beschermingsmodus.
En het was niet zomaar een petrischaaltjetruc. Ze testten het op traanvocht van echte patiënten met droge ogen.
De resultaten? Een daling van 95 procent in waterstofperoxide. Een vrijwel totale vernietiging van schadelijke oxidatiemiddelen. De vloeistof stopte met het aanvallen van het oog. Het is gewoon… genezen.
De technologie heet LEAF. Met lichtreactie verrijkte thylak NADPH-gieterij. Pakkend. Wetenschappelijk. Nauwkeurig.
In de muizenproeven versloeg LEAF Restasis. De zorgstandaard werd door enkele bladeren vernield. De behandeling duurde slechts een paar uur. De deeltjes worden afgebroken. Maar voor de proefperiode maakte het niet uit. Twee keer per dag druppels gedurende vijf dagen leverden betere resultaten op dan het dure, met bijwerkingen beladen medicijn.
Is dit magie?
Soort van. Maar het mechanisme is solide. Spinazie werd geplukt omdat het goedkoop is. Het levert grote hoeveelheden chloroplasten op. En het extraheren van de biomachines is eenvoudiger dan bij vrijwel elke andere fabriek. Het is praktisch. Het is zelfs saai.
Dat is goed nieuws voor de vertaling naar klinieken.
Er zijn geen apparaten vereist. Geen speciale UV-lampen. Alleen het licht waarmee je dit kunt lezen.
Maar wacht. De deeltjes vallen uiteen. U kijkt dus naar herhaalde dosering. Misschien meerdere keren per dag. Is dat haalbaar? We zullen moeten wachten op de klinische onderzoeken, die al zijn voorbereid. De auteurs zijn enthousiast.
“Het is bijna surrealistisch als je aan een toekomst denkt waarin menselijke cellen een gunstige vorm van fotosynthese kunnen hebben, niet alleen in het oog, maar ook elders.”
Leong denkt niet alleen aan droge ogen. Ontstekingsaandoeningen overal. Overal waar licht elkaar kan raken. Misschien je huid? Misschien elders?
De implicaties zijn wijd open. De wetenschap is strak. Het feit dat we bladgroenkorrels in ons lichaam stoppen zonder ze eerst te verteren? Dat voelt als sciencefiction.
Tot dinsdag, denk ik.
