De maan is niet alleen meer voor robots. Of dat denkt China tenminste. Ze breken de oude silo’s uit elkaar. Het robotachtige Chang’e-sondeteam? De bemande Shenzhou-astronauten? Ze worden bij elkaar geschoven.
“We zullen alles in het werk stellen” om die deadline van 2030 te halen, zei Zhang Jingbo van de China Manned Space Agency op 23 mei tegen de menigte.
Dit was geen abstract persbericht. Dit gebeurde op de Jiuquan-satellietlanceringslocatie in het noordwesten van China. Vlak voordat ze de Shenzhou-20-bemanning naar het Tiangong-station lanceerden. Het doel? Voeg missieplanning, middelen en teams samen. Drie emmers, één strategie. Tientallen jaren aan expertise worden in één kopje gegoten.
De stapel opbouwen
Je loopt niet zomaar op de maan. Je moet de uitgangsdeur testen. Zhang wees op de recente tests van de Long March-1-raket. Lopen op lage hoogte. Ontsnappingsoefeningen voor maximale dynamische druk voor het grote Mengzhou-ruimtevaartuig. Dit zijn de repetitiestappen voor een herbruikbare rit die mensen uiteindelijk op en neer brengt.
Dan is er het robotwerk. De Chang’e-7-sonde is in april naar Wenchang verscheept. Het is voorbereid. Er worden tests uitgevoerd. De doellancering? Augustus dit jaar.
Het gaat alles doen. Baan, land, rol en zelfs hop. Specifiek op de zuidpool van de maan. Op zoek naar omgevingsaanwijzingen en hulpbronnen. Plus wat internationale samenwerking. Een drukke kleine missie.
Het station is de proeftuin
Volgende: verificatie. Zhang zette het menu op een rij. Lange maart-10-vluchten. Eerste reizen voor het Mengzhou-ruimteschip. De Lanyue-lander.
Maar waarom die ophef over het Tiangong-ruimtestation? Het staat daar al vier jaar. Stabiel. Stabiel. Zhang noemt het een stichting. En misschien is dat ook zo. Ze hebben daar de belangrijkste technologie geverifieerd.
Als vloeistof klotsen. Je denkt misschien dat het triviaal is, maar als je in microzwaartekracht zit en nauwkeurige brandstofspecificaties nodig hebt voor een maanlander? Niet zo triviaal. Het vrachtvaartuig Tianzhou-10 heeft dat experiment onlangs daarheen gebracht. Ook aan boord was China’s eerste dynamische test van perovskietzonnecellen. Het doel: lichtgewicht, goedkope, hoogefficiënte energie voor toekomstige bases. Als de panelen in gebruik blijven, zijn ze goed voor de maan.
Is dit te veel integratie?
Bewijzen dat de technologie werkt
De Long March-10A en Mengzhou zijn niet alleen stationlifters. Ze delen technisch DNA met de maanhardware. De komende twee jaar van stationvluchten zijn in wezen stresstests. Twee jaar om de ‘technische volwassenheid’ te vergroten, zei Zhang. Twee jaar om de betrouwbaarheid te bewijzen.
Ji Qiming van het bemande ruimteprogramma heeft het opgelost via CGTN. Het station helpt op drie manieren. Het traint astronauten. Het test maangebonden technologie. Het bouwt ervaring op. Eenvoudig genoeg.
Dus wie gaat? In totaal drie bemanningsleden. Twee landen daadwerkelijk en doen de wetenschap. De andere blijft vermoedelijk in een baan om de aarde.
Wie zijn deze mensen? Waarschijnlijk uit de bestaande selectie gehaald. De jongens die de stationsrotaties al hebben gedaan. Zhang noemt ze een ‘solide talentenpool’. Ervaren vliegers. Echte ruimteveteranen. Het gedetailleerde selectieplan ligt nog niet vast. Ze zijn nog steeds bezig met het bouwen van de ladder.
2030 voelt nog ver weg totdat je naar de checklist kijkt. Het voelt nog niet dichtbij. Maar ze vertragen niet. De motoren draaien.
