Max Roach zmarł 16 sierpnia 2007 roku w Nowym Jorku, ale jego piętno pozostaje wszędzie w brzmieniu współczesnego jazzu. Urodził się w 1924 roku w Newland w Karolinie Północnej i jako dziecko przeniósł się do Nowego Jorku. Początkowo nie grał swingiem. Karierę muzyczną rozpoczął w zespole gospel. To doświadczenie dało mu poczucie rytmu niedostępne dla większości innych instrumentalistów.
Na początku lat czterdziestych znalazł się w centrum wydarzeń. Grał u boku Charliego Parkera i Dizzy’ego Gillespiego. Te miejsca stały się legendarne: Monroe’s Uptown House i Minton’s Playhouse. To nie były tylko kluby, ale prawdziwe laboratoria.
Bebop na zawsze zmienił grę na perkusji
Przed tym okresem do odmierzania czasu służył bęben basowy. Dźwięk był stabilny. Roach i jego współpracownicy zerwali z tą tradycją. Przenieśli stały puls na hi-hat i talerze. Ta zmiana doprowadziła do zasadniczych zmian: ręce zostały uwolnione i możliwe stało się tworzenie tekstur polirytmicznych. Zestaw perkusyjny stał się nie tylko instrumentem utrzymującym tempo, ale całą orkiestrą.
Roach nie tylko utrzymywał rytm. Grał motywy na perkusji. Perkusję postrzegał jako instrument melodyczny. To wzmocniło rolę perkusisty. Nagle perkusiści zrównali się z saksofonistami i pianistami. Nie tylko akompaniował, ale także improwizował.
Od Milesa Davisa do Clifforda Browna
Jego początki kariery stały się ważną postacią w historii jazzu. Od 1947 do 1948 nagrywał z Parker Quintet. Współpracował także z Milesem Davisem przy albumie Birth of the Cool. Ten album zdefiniował delikatniejszą, aranżowaną stronę jazzu. Roach miał odpowiednią wrażliwość.
W 1954 roku został liderem kwintetu wraz z trębaczem Cliffordem Brownem. Ten zespół był potężny. Ich zapisy są nadal badane. Wywarli wpływ na ruch hard bobu. Ale w 1956 roku wydarzyła się tragedia. Brown zginął w wypadku samochodowym. Zmarł także inny członek grupy.
Aktywizm polityczny w dźwięku
Roach nie ustąpił. Kontynuował tworzenie nowych grup. Niektóre z nich miały nietypowy skład. Wielu całkowicie zrezygnowało z gry na pianinie. Wymusiło to inne rodzaje interakcji. Perkusja i kontrabas miały wypełnić przestrzeń harmoniczną.
W 1960 roku wydał swoje najsłynniejsze dzieło * We Insist! Apartament Maxa Roacha Freedom Now*. Utwór napisał wspólnie z autorem tekstów Oscarem Brownem Jr., a wykonała go jego przyszła żona, piosenkarka Abbey Lincoln. Suita składała się z chóru, partii solowych i zespołu. Było to bezpośrednie oświadczenie na temat równości rasowej. To nie jest muzyka w tle. To jest protest. Roach wykorzystał swoją sztukę do promowania zmian politycznych.
Przed klubem jazzowym
Ciekawość Roacha nie ustawała. Na początku lat 70. założył grupę perkusyjną M’Boom. W 1972 wykładał także na Uniwersytecie Massachusetts w Amherst. Chciał przekazać swoją wiedzę.
Eksperymenty kontynuowano w latach 80. Grał w duetach z gigantami rocka progresywnego. Cecil

















