Japan heeft een perfecte plek gevonden voor een commerciële onderwatergoudmijn. Dat denken de wetenschappers tenminste.
Of ze het moeten minen? Dat is waar het geschreeuw begint.
Diep voor de zuidoostelijke kust, in een ondergedompelde vulkanische krater, smeedt de natuur met recordsnelheden goud. Zwarte rookschoorstenen en hydrothermische bof spuwen het spul uit. Maar hier is de twist: het meeste ervan is onzichtbaar.
Je kunt het niet met je ogen zien. Ook niet met een standaardmicroscoop. Het goud zit stevig opgesloten in de rotsen op de zeebodem, gevangen in de chemie van mineralen die we maar al te goed kennen. De concentratie? Het hoogste waar dan ook op aarde.
Het gouden bedrog van de dwaas
Pyriet. IJzer en zwavel. Glanzend, misleidend en ook wel fool’s gold genoemd.
Maar de dwaas heeft eigenlijk gelijk gehad. Echt goud zat de hele tijd verborgen in het nepspul.
Onderzoekers van de Shizuoka Universiteit, Wiseda Universiteit en de Universiteit van Tokeley analyseerden rotsen uit de Higashi-Aogashima ventilatieopeningen. Ongeveer 350 kilometer ten zuiden van Tokio zijn deze velden sinds 2015 bekend, maar de echte rijkdom werd gemist. Met behulp van secundaire ionenmassaspectrometrie – gevoelig genoeg om kleine hoeveelheden sporenelementen op te vangen – vonden ze nanodeeltjes. Individuele goudatomen zijn rechtstreeks in de structuur van het mineraal ingebed.
Het is van extreem hoge kwaliteit. Verborgen in het volle zicht.
Het geldprobleem
Dit is niet alleen sciencefiction. De plek is ondiep vergeleken met andere diepzeedoelen. Het is toegankelijk. Rijk. Japan ziet een mijn. De wereld ziet een ramp.
Commerciële oceaanmijnbouw bestaat nog niet. Niet echt. We proberen nog steeds uit te vinden hoe we dit ‘onzichtbare goud’ goedkoop kunnen winnen, zonder de zeebodem in slakken te veranderen.
De geschiedenis zegt dat dit een slecht idee is. Kijk naar Papoea-Nieuw-Guinea. Een bedrijf probeerde daar een onderwatermijn te bouwen. Financiële problemen sloegen toe. Milieuprotesten volgden. De deal mislukte. Het land verloor ongeveer $ 85 miljoen. Vandaag dringt hun premier aan op een totale stopzetting van de diepzeemijnbouw. Andere landen in de Stille Oceaan zijn het daarmee eens en suggereren een moratorium tot minstens 2030.
Japan is het daar niet mee eens. Ze blijven onderzoeken. Blijf duwen. Ondanks de protesten. Ondanks de onzekerheid.
Rijkdom of leven?
Er werd al vermoed dat de velden van Higashi-Aogashima recordgoud bevatten. Nu weten we dat er nog meer in zit dan we dachten. De studie, gepubliceerd in Scientific Reports, komt slechts enkele maanden nadat experts waarschuwden dat actieve ventilatieopeningen bescherming nodig hebben tegen mijnwerkers.
We weten nog steeds niet welk zeeleven er in deze ventilatieopeningen leeft. Het ecosysteem blijft een mysterie. Wij weten gewoon waar het goud is.
De pyriet in deze krater heeft de hoogste goudconcentratie ooit gemeten.
Dus hier zijn we. De technologie is in opkomst. De politiek is vijandig. Het geld is enorm.
De vraag gaat niet echt over techniek. Het gaat om waarde. Willen we de rijkdommen van de oceaan of het leven ervan?
Niemand heeft nog het definitieve antwoord.
