Leontyne Price was aanvankelijk niet van plan pionier te worden. Ze werd geboren in Laurel, Mississippi op 10 februari 1927 en groeide op omringd door traditie. Haar beide grootvaders waren methodistische predikanten in zwarte kerken. Haar stem begon als een stem in het koor. Dit is een natuurlijke habitat.
Maar de weg is niet recht. Ze haastte zich niet naar de opera. Price studeerde in 1948 af aan het College of Education, Industrial Arts, Wilberforce, Ohio. Pas toen besloot ze een zangcarrière na te streven. Ondanks de trage start is de discipline al gevestigd.
Hij verhuisde naar New York. Hij studeerde vier jaar aan de Juilliard School. Daar studeerde ze bij Florence Page Kimball. Kimball was een concertzangeres en begeleidde Price jarenlang. Trainen is erg zwaar. De resultaten zijn onmiskenbaar.
Ze maakte haar debuut in april 1952 met in de hoofdrol Four Saints in Three Acts op Broadway. Muziek van Virgil Thomson. Tekst door Gertrude Stein. Het is een ongebruikelijke keuze voor een podiumdebuut, maar Price gaat er met gratie mee om. De productie reisde door Parijs. Internationale zichtbaarheid is belangrijk.
De doorbraak kwam snel. Ira Gershwin zag haar werk. Hij koos haar om Bess te spelen in een heropleving van Porgy and Bess. Het stuk werd van 1952 tot 1954 in New York opgevoerd en toerde daarna. Amerika, Europa. Ze stond op de kaart.
In 1955 werd televisie haar volgende slagveld. Ze verscheen in NBC’s productie van Tosca. De titelrol. Het was een triomf. Televisie bracht opera naar huiskamers waar mensen nog nooit een theater hadden betreden. In de daaropvolgende jaren zong ze hoofdrollen in andere televisieopera’s.
Leontune Price blijft de eerste Afro-Amerikaanse zanger die internationale faam verkrijgt in de opera.
Haar opkomst veranderde de situatie. Het operapodium is al tientallen jaren een bolwerk van exclusiviteit. Price liep de deur uit en keek niet achterom. Ze zong niet alleen. Hij breidt de definitie uit van wie in die wereld thuishoort.
Details van haar vroege leven worden vaak overschaduwd door het gewicht van haar latere roem. De Mississippi-ministers. Het Ohio-college. De Juilliard-zalen. Dit zijn de basisprincipes. Ze steunden een stem die glas kon doen breken. Breek op zijn minst barrières.
Had iemand haar verwacht? Waarschijnlijk niet. De industrie is op haar eigen manier tot stand gekomen. Maar hij heeft vaardigheden. Hij heeft aanwezigheid. En hij had een perfecte timing. Televisie is in opkomst. Opera heeft sterren nodig die verbinding kunnen maken met een breder publiek. Prijs paste precies bij de vereisten.
Haar werk aan Porgy en Bess was erg belangrijk. Het was niet zomaar een rol. Dit is een verklaring. Er is een bepaalde kracht nodig om Bess te spelen. Deze lyrische kracht verwerkt de bluesinvloeden als Puccini en Gershwin. Ze bracht een authenticiteit die resoneert.
De televisieproductie halverwege de jaren vijftig was revolutionair. Ze waren op zichzelf experimenteel. Een combinatie van hoge kunst en massamedia. Prijs was de brug

Kelly verscheen voor het eerst op het operapodium in september 1957. Dit was haar debuutroman. De voorstelling wordt uitgevoerd in het San Francisco Opera House. Deze productie is de Amerikaanse première van Francis Poulencs Dialogues of the Carmelites. Hij komt gewoon niet opdagen. hij bleef. Hij werkte in het gezelschap tot 1960. Gedurende die tijd werkte hij samen met acts als Aïda, thais en The Wise Maidens.
Tegen het einde van het optreden was ze misschien wel de populairste lyrische sopraan van het land geworden. Ook de internationale tournee let op. In 1959 verscheen hij op het podium in Wenen. In mei 1960 verscheen hij op het podium van La Scala in Milaan. Critici waren onder de indruk. Het publiek was enthousiast.
Toch wachtte New York.
Hij maakte zijn debuut bij de Metropolitan Opera in januari 1961. Dit had al veel eerder moeten gebeuren. Toen ze eindelijk in de schijnwerpers kwam, zong ze Leonora in “Il Trovatore”. De show was geweldig. Dit was genoeg om zijn positie te versterken. Ze werd een van de belangrijkste reguliere sopranen van de Metropolitan Opera.
Zijn repertoire thuis breidde zich snel uit. Ze speelde Cho Cho San in Madama Butterfly. Ze speelde Donna Anna in Don Juan. Hij speelde ook de rol van Lieu in Turandot. Hij is niet alleen meer een gastster. Hij is een klassieker.
Dus waarom de vertraging? Het Metropolitan Museum of Art is notoir luidruchtig. ze hebben geen haast. Ze wachten op het juiste moment. Toen Kelly arriveerde, klopte ze niet zomaar op de deur. Hij trapte het naar beneden. De rest is, zoals ze zeggen, geschiedenis. Dit is tenminste de geschiedenis van een carrière die weigerde op één lijn te blijven.

Pensioen en de weg naar literair ondernemerschap
In de jaren zeventig begon de houding van Marion te veranderen. Concerten nemen een groot deel van zijn agenda in beslag, maar het grote podium is hij nog niet beu. In oktober 1977 maakte hij zijn debuut in San Francisco in Richard Strauss’ Ariadne auf Naxos. Dit is een overwinning. Maar het operahuis maakte uiteindelijk plaats voor de nabijheid van de piano. In 1985 zong ze voor de laatste keer “Aida” in de Metropolitan Opera. Het grote gebaar verdween. Recitals bleven zijn favoriet, wat hij zelfs na het einde van grote operarollen duidelijk maakte.
Mijn liefde voor verhalen gaat verder dan liedjes. In 1990 publiceerde hij het kinderboek Aida. Dit is een directe bewerking van Verdi’s opera. Dit boek staat niet alleen op je boekenplank. Het zaait de zaden voor de toekomst. Elton John en Tim Rice lieten zich erdoor inspireren. Ze produceerden een muzikale versie die in 1999 debuteerde en brachten hun interpretatie van zijn personage naar een heel nieuw publiek.
Een erfenis gedefinieerd door eer
Marion is een van de meest opgenomen operazangers uit de geschiedenis. De sector heeft dat opgemerkt. Hij heeft tijdens zijn carrière meer dan twintig Grammy-prijzen gewonnen. In 1989 ontving hij de Lifetime Achievement Award. Maar de Grammy’s zijn slechts een deel van de vergelijking.
Deze onderscheidingen worden nog steeds aangeboden vanuit de hoogste lagen van de samenleving.
– In 1964 ontving hij de Presidential Medal of Freedom.
– In 1980 ontving hij de Kennedy Center-onderscheiding.
– Ontving de Nationale Medaille voor Kunsten in 1985.
Dit bewustzijn zette zich voort in zijn latere jaren. In 2008 was hij een van de winnaars van de National Endowment for the Arts Opera Awards. Het was een passende climax van een carrière die een tijdperk in de klassieke muziek definieerde.
De lijst met records die hij heeft nagelaten, trekt nog steeds de aandacht. Hoeveel zangers bereiken een grote populariteit in operahuizen en maken met succes de overstap naar literair en theatraal werk? Het antwoord is heel weinig. Zijn samenwerkingen met John en Rice demonstreren zijn veelzijdigheid buiten zijn stembereik. Het gaat om het verhaal. Over het verhaal.
De prijzen zijn brons en goud. De opnames zijn beschikbaar als vinyl en digitale schijven. Maar hoe zit het met de invloed? Het duurt lang. Of hij nu in een stille concertzaal is of bij de spectaculaire finale van een Broadway-show, zijn aanwezigheid blijft hetzelfde. Ik kan het horen. Je ziet het nog steeds aan de manier waarop jonge sopranen hun rol benaderen.
















