Eeuwenlang lagen gedroogde planten stil op planken. Ze werden geperst, met de hand geëtiketteerd en grotendeels vergeten. Nu wordt die stilte verbroken.
De Royal Agricultural University (RAU), gevestigd in Cirencester, Gloucestershere, zet haar historische Britse biodiversiteit -collectie om in digitale gegevens. Er worden meer dan 10.000 exemplaren gefotografeerd en gecatalogiseerd. Het gaat niet alleen om het besparen van papier. Het gaat over het ontsluiten van een ‘verborgen’ tijdcapsule.
De inzet? Hoger dan de meeste mensen zich realiseren.
Waarom dit “verborgen” erfgoed ertoe doet
Stel je een bibliotheek voor waar de boeken geen index hebben. Je zou jaren kunnen besteden aan het door stapels schuifelen en raden wat erin zit. Dat was het RAU-herbarium.
Dr. Kelly Hemmings van de RAU zegt het botweg. Zonder digitalisering konden onderzoekers op geen enkele manier weten wat de collectie werkelijk bevatte, behalve het handmatig lezen van handgeschreven vellen. Het was een ‘rijke laag aan gegevens’ die feitelijk onder zijn eigen gewicht bedolven was.
Nu? Het is toegankelijk.
Het doel is niet alleen zichtbaarheid. Het is impact. Hemmings zegt dat deze verschuiving het herbarium in staat zal stellen een “wereldwijde impact in het onderzoek” te maken. Waarom maakt dat uit? Omdat deze exemplaren levende registraties zijn van een veranderende planeet.
Ze bieden aanwijzingen voor:
* Strategieën voor aanpassing aan de klimaatverandering.
* Habitatbeheer in de 21e eeuw.
* Genetische tracering van inheemse soorten.
De mogelijkheden breiden zich verder uit. Maar de kernwaarheid is simpel: gegevens die u niet kunt vinden, kunt u niet gebruiken.
De omvang van het nationale project
Deze lokale inspanning vindt niet plaats in een vacuüm. Het RAU-project maakt deel uit van een grootschalig nationaal plan om Britse biodiversiteitsrecords te digitaliseren. Het cijfer is onthutsend: £155 miljoen.
Het doel? Het verbinden van ongeveer een miljoen exemplaren uit verschillende Britse collecties.
Denk aan de logistiek. Eén miljoen exemplaren. Elk daarvan vereist een zorgvuldige behandeling, beeldvorming met hoge resolutie en verzameling van metagegevens. Het is een digitale reddingsmissie.
Herbariumvellen zelf zijn eeuwenoude technologie. Ze ontstonden in het 15e-eeuwse Italië. Als ze op de juiste manier worden bewaard, gaan ze honderden jaren mee. Het zijn in wezen tweedimensionale fossielen van het plantenrijk.
Door ze te digitaliseren behouden we niet alleen het fysieke object. We bewaren de informatie ervan in een formaat dat direct kan worden gedeeld, vergeleken en geanalyseerd.
De Darwin-verbinding
Niet elke plank heeft een geschiedenis die zo zwaar is. De RAU-collectie bevat exemplaren die dateren uit 1797. Veel daarvan zijn lokaal en rechtstreeks afkomstig uit Gloucestershire.
Maar sommige dragen een naam die door de wetenschappelijke geschiedenis echoot.
Samuel Pickworth Woodward. Hij was professor aan de universiteit in de 19e eeuw. Een geoloog. En, cruciaal, een correspondent van Charles Darwin.
Waarom is Woodward belangrijk voor uw zoekresultaten of uw wetenschapsproject? Omdat zijn collectie een basis biedt. Een momentopname van hoe de Britse flora eruit zag voordat het industriële landschap het fundamenteel veranderde.
“Totdat het wordt gedigitaliseerd… is deze rijke stroom aan gegevens in feite ‘verborgen natuurlijk erfgoed’
