Alfred Sherwood Romer wilde niet de architect worden van ons begrip van de evolutie van gewervelde dieren. Hij werd in 1894 geboren in White Plains, New York, als zoon van een journalist wiens regelmatige bewegingen ervoor zorgden dat zijn vroege jaren gekenmerkt werden door instabiliteit. Het gezin was arm. Pas in 1909, toen hij bij zijn grootmoeder introk, ontstond er een consistenter ritme. Hij was een verlegen jongen. Aanpassen was lastig. Maar op de middelbare school vond hij zijn draai. Toen kwam er een bepalend kenmerk naar voren: de dwangmatige behoefte om deel te nemen en dingen te verbeteren.
Het pad naar de paleontologie was allesbehalve lineair.
Romer stopte een jaar met de middelbare school om klusjes te doen en elke cent te sparen voor de universiteit. Tegen de wensen van zijn familie en hun tradities in schreef hij zich in 1913 in aan het Amherst College. Hij financierde zichzelf met studiebeurzen, ondergeschikte arbeid en leningen voor studentenverenigingen. Zijn hoofdvakken waren geschiedenis en Duitse literatuur. Hij volgde andere vakken en verdiepte zich in gebieden die ver verwijderd leken van de natuurwetenschappen.
De verandering vond plaats in New York.
Hij bezocht het American Museum of Natural History. De dinosaurustentoonstellingen hielden hem koud. Er klikte iets. Later, toen hij de vereiste evolutiecursus volgde onder Frederic B. Loomis, verdween de dubbelzinnigheid. Hij wist precies wat hij wilde doen.
Het afstuderen vond plaats in 1917, midden in de Eerste Wereldoorlog. Rusteloos sloot Romer zich aan bij de American Field Service in Frankrijk. In de herfst sloot hij zich aan bij het Amerikaanse leger. De oorlog eindigde voor hem in 1919. Hij keerde terug naar huis en ging onmiddellijk naar de graduate school aan de Columbia University, waar hij werkte onder William K. Gregory.
Gregorius was een kracht.
Romer voltooide zijn Ph.D. in slechts twee jaar. Zijn proefschrift werd een klassieker van de vergelijkende myologie – de studie van de spierstructuur. Maar het afstuderen was nog maar het begin. Hij maakte deel uit van het Columbia-cohort dat Gregory vormde. Romer hielp deze ideeën te verspreiden en richtte een denkrichting op die prioriteit gaf aan vergelijkende anatomie, functionele anatomie en evolutionaire biologie. Dit raamwerk is nog steeds dominant op dit gebied.
Waarom vergelijkende anatomie belangrijk is in fossielenonderzoek
De kern van Romers bijdrage was niet alleen de fossielen die hij bestudeerde, maar ook de manier waarop hij ze bestudeerde. Hij gebruikte specifiek vergelijkende anatomie en embryologie om de geschiedenis van gewervelde dieren te interpreteren. Deze aanpak veranderde het spel.
Voordien zou paleontologie een spel van identificatie kunnen zijn. Vind het bot. Geef het bot een naam. Ga vooruit. Romer eiste context. Hoe hecht de spier zich? Hoe bewoog het gewricht? Wat zegt de ontwikkeling van het embryo over de volwassen vorm?
Met behulp van deze methode konden onderzoekers de evolutionaire geschiedenis van gewervelde dieren met ongekende precisie reconstrueren. Het was niet genoeg om te zeggen dat het fossiel eruitzag als een modern dier. Het werk van Romer vereiste een uitleg van de activiteit en afstamming. Dit is de reden waarom zijn inzichten in de evolutie van gewervelde dieren nog steeds zo centraal staan. Ze boden de middelen om de juiste vragen over het oude leven te stellen.
Erfenis van een niet-traditioneel pad
Romer’s reis belicht een vaak over het hoofd geziene waarheid in de wetenschap: specialisatie komt zelden vroeg. Hij studeerde literatuur. Hij diende in de oorlog. Hij deed handwerk. Vervolgens veranderde hij na één bezoek aan het museum en de verplichte cursus compleet.
Zijn invloed reikte verder dan zijn eigen onderzoek. Door Gregory’s ideeën te helpen verspreiden, ontwikkelde Romer een methode die de mechanische functie en ontwikkelingsbiologie in de paleontologie waardeerde. Dit is nog steeds hoe we de overgang van water naar land, de opkomst van reptielen en de oorsprong van zoogdieren begrijpen.
Fossielen zijn bewaard gebleven. De botten liggen nog op de grond. Maar de lens waardoor we ze bekijken wordt aangescherpt door Romer’s nadruk op anatomie. Hij draaide zich om
Chicago naar Cambridge
In 1934 had Alfred Romer de vochtigheid van New York ingeruild voor de academische strengheid van Cambridge. Hij ging naar de Harvard Universiteit als hoogleraar biologie en liet een periode van elf jaar aan de Universiteit van Chicago achter. Het vorige hoofdstuk was niet perfect. Hij heeft jarenlang geprobeerd de afdelingen geologie ervan te overtuigen de biologie echt serieus te nemen, een frustratie die waarschijnlijk zijn pogingen heeft aangewakkerd om de zaken op Harvard anders aan te pakken.
Hij trouwde al vroeg in Chicago met Ruth Hibbard. Ze was niet zomaar een vrouw; Hij was veldpartner. Ze kregen drie kinderen en zij reisde met hem mee om het verleden op te graven. Rond die tijd publiceerde hij in 1933 Vertebrate Paleontology. Het was niet zomaar een boek. Het werd de Bijbel van het veld. Drie edities later bleef het bepalen hoe studenten en professoren dachten over het leven in de antieke wereld.
De vooruitgang op Harvard ging snel. Vanaf 1945 leidde hij biologische laboratoria. Een jaar later kreeg hij de leiding over het Museum voor Vergelijkende Zoölogie. Het museum overleefde niet alleen onder zijn toezicht; het bloeide.
Vormgeven van de discipline
Romers werk was gedurende deze jaren meedogenloos. Hij publiceerde niet alleen; hij definieerde de woordenschat. Review of the Pelycosauria (1940) en The Osteology of the Reptiles (1956) behandelden de rommelige details van de evolutie van reptielen. Maar het was “The Vertebrate Body” (1949) dat de klaslokalen in het hele land veranderde. Het werd de standaardtekst voor vergelijkende anatomie en werd gebruikt van kleine hogescholen tot Ivy League-instellingen.
Hij verzamelde onderscheidingen zoals andere mannen postzegels verzamelden. Eredoctoraten. Medailles. Lidmaatschappen van buitenlandse verenigingen. Maar het was rustiger rond de prijzen die hem nauw aan het hart lagen. Hij hielp bij de oprichting van de Society of Vertebrate Paleontology en was de eerste president ervan toen deze formeel werd opgericht in 1940. Hij pleitte ook voor de oprichting van een sectie voor gewervelde morfologie binnen de American Society of Zoologists.
Zijn invloed verspreidde zich over de hele wereld. Hij aanvaardde het presidentschap van het XIV Internationale Zoölogische Congres in Washington in 1963. Tegen die tijd was hij al lid van de National Academy of Sciences, waarmee hij sprak over het respect van zijn collega’s.
Reizen was een onderdeel van het werk. Reizen naar Zuid-Afrika en Argentinië in 1929 en 1956 brachten fossielen aan het licht die zijn theorieën tientallen jaren ondersteunden. Toch bleef hij, ondanks de zware last van lesgeven, administratie en internationale reizen, verrassend benaderbaar. Hij sprak met rustige humor. Hij was aantrekkelijk. Zijn lezingen waren informeel, vaak informeel, en maskeerden de rigoureuze, diepgaande kennis die eronder zat.
Conservatieve evolutionist
Romer ging in 1965 met pensioen bij Harvard. Hij deed het niet rustiger aan. Hij gebruikte zijn vrijheid om meer de wereld rond te reizen, meer fossielen te verzamelen en meer lezingen te geven. Hij bleef artikelen schrijven die het begrip van de evolutie van lagere gewervelde dieren bevorderden.
Zijn wetenschappelijke benadering was fundamenteel conservatief. Hij keurde snelle, plotselinge evolutionaire sprongen niet goed. In plaats daarvan concentreerde hij zich op vorm en functie. Hoe interageerde de structuur met de omgeving? Die interactie, zo betoogde hij, was de sleutel tot vooruitgang, zo betoogde hij. Zijn studies van uitgestorven vissen, amfibieën en reptielen onthulden een langzame, gestage stroom door de tijd. Het was een darwinistische visie, gedocumenteerd met anatomische precisie.
Hij bracht zijn leven door met het volgen van de overgang van water naar land. Hij groef fossielen uit de Perm-periode op uit afzettingen in Texas. Hij zocht naar aanpassingen. Hoe overleefden de vissen op het land? Hoe heeft dit geleid tot amfibieën, reptielen en uiteindelijk zoogdieren? Deze structurele en functionele veranderingen bracht hij in kaart. Hij vond niet alleen botten. Hij vond het verhaal van hoe ze bij elkaar passen in een veranderende wereld.
