HYDERABAD, India. Toen ik Skyroot Aerospace in februari bezocht, was de raket nog niet klaar. Niet eens in de buurt.
Binnen in de enorme raketfabriek. Vijfenvijftigduizend vierkante meter aan lawaai en focus. Ingenieurs staarden naar schermen. Simulaties uitvoeren. Systemen op de Orbit Adjustment Module controleren. Dit is het op vloeistof gestookte bovenste deel van Vikram-1. Het brein van de operatie. In tegenstelling tot de onderste drie fasen. Die vaste brandstof verbranden als vuurwerk. Dit deel wordt opnieuw gestart. Het manoeuvreert. Het plaatst satellieten waar ze eigenlijk willen zijn.
Toen was het hier nog. Wachten op een nachtelijke vrachtwagenrit naar Sriharikota. Waar de lagere podia al geparkeerd stonden.
Snel vijf maanden vooruit.
Het ding staat nu op het kustpad. Zeven verdiepingen hoog. Ongeveer tweehonderd mensen keken ernaar. Dat is een vijfde van hun totale personeelsbestand. Wachten. Het venster opent op 12 juli. Sluit op 4 augustus. Er is nog geen exacte dag bekend. Gewoon wachten.
Als het werkt. Het schrijft geschiedenis. Geen enkel particulier Indiaas bedrijf heeft een satelliet in een baan om de aarde gebracht. Nooit.
De missie heet Aagaman. Sanskriet voor aankomst. De lading is een allegaartje. Skyroots eigen SCOPE-satelliet. Een Duitse technische demo van DCUBED. SOLARAS S3 van Grahaa Space. Een robotarm genaamd Embrace die ruimteschroot oppakt. En dan de vreemde dingen. Een sieraad in de vorm van een bloem. Kosmische bloei genoemd. Van Cosmos-diamanten. Een kleine gouden raket gemaakt van 18-karaats metaal. Door kunstenaar Ajay Kumar Mattewada. Ter ere van Sarabhai. Raman. Kalam.
Het is niet alleen wetenschap. Het is symboliek.
“De taximarkt is wat we echt willen domineren.”
Pawan Kumar Chandana, CEO van Skyroot, vergelijkt hun bedrijfsmodel met transport. Je kunt de trein nemen. Groot. Druk. Vast schema. Dat is het meerijden als secundaire lading op de raket van iemand anders. Of je neemt de taxi. Privé. Direct. Je gaat waar je wilt.
Momenteel. Niemand biedt dat betrouwbaar aan in India. Rocket Lab doet het in Californië. Skyroot wil het hier doen.
Aagaman is de eerste stap. Een ontwikkelingsvlucht. Er zullen er nog twee van dit soort zijn. Dan begint de commerciële uitrol. Het doel. Eén orbitale raket per maand. Van deze campussen in Hyderabad.
“We willen zoveel mogelijk data. Om snel te kunnen bewegen. Heel snel.” Chandana zei het eenvoudig.
Ze begonnen in 2022 te dromen over een baan om de aarde. Of in ieder geval het begin van de reis. Toen vloog Vikram-S. Een suborbitale hop. Nog maar achtentachtig kilometer omhoog. Onder de echte ruimtelijn? Afhankelijk van wie je het vraagt. Maar het werkte. Het valideerde tachtig procent van de technologie. Koolstof structuren. Luchtvaartelektronica. Thermische schilden.
Vier jaar later. Het orbitale beest is groter. Vier keer zo groot. Het moet een hoogte van twintigtachtig mijl bereiken. En het moet snel gaan. Acht kilometer per seconde. Of het spul valt naar beneden. Het moet fasen op commando scheiden. Dan ontsteekt de bovenste motor. Opnieuw.
“We dachten misschien twee jaar”, geeft Chandana toe. “Drie toppen.”
Rocket science lacht om optimisme.
“We hebben het gaandeweg geleerd.”
Hiervoor heeft hij ISRO verlaten. Terug in 2018. Samen met mede-oprichter Bharath Daka. Er was hier toen niets voor particuliere ruimtevaartbedrijven. Geen beleid. Geen toegang tot pads. Gewoon een sprong in het diepe. Ze wedden op de evenaar. De aarde draait daar het snelst. Een vrije duw richting de ruimte. Ze wedden op lokale leveranciers. Voormalige overheidsingenieurs.
De weddenschap loonde. De regering opende de deur. IN-SPACe gelanceerd. De particuliere sector kreeg toegang tot de faciliteiten. Het is niet nodig om alles vanaf nul op te bouwen. Het ecosysteem explodeerde. Vierhonderd startups nu. Een industrie van acht miljard dollar die streeft naar veertig miljard dollar.
Skyroot zit erin. Gewaardeerd op een gegeven moment een miljard dollar na een nieuwe financieringsronde. Vervolgens willen ze grotere raketten. Zwaardere ladingen. Herbruikbaarheid.
Maar nu? Kijk naar het blok in Sriharikota.
De lucht is krap. Operationele stress maximaal. Jonge ingenieurs. Eerste lancering. Zenuwen? Waarschijnlijk. Maar ook energie.
“We hebben ons lang voorbereid. De stemming is energiek.”
Ze staan daar. Wachten op het aftellen.
