Costa Ronin weet hoe hij in de huid moet glippen. Je herkent hem waarschijnlijk van The Americans, misschien Homeland. Nu? Hij draagt een nieuw pak. Letterlijk en figuurlijk.
Seizoen vijf van For All Mankind van Apple TV is uit en Ronin is nieuw op de set als Leonid “Lenya” Polivanov. Hij is een Sovjet-ex-kosmon die politicus is geworden. De man is voorzitter van Happy Valley. Hij is, in alle opzichten, de gouverneur van Mars.
Klinkt niet echt, toch? Het werkt.
“De entourage maakt de koning.”
Ronin zegt dat groei gewicht met zich meebrengt. Een kolonie breidt zich uit, de politiek wordt dikker. Het rode stof is neergedaald. Dat geldt ook voor de intriges.
Het is moeilijk om halverwege een show in te springen. Maar Ronin geeft geen krimp. Hij noemt het binnenlopen op de set alsof je ‘tv-royalty’ binnengaat. Hij kan omgaan met personages die hij leuk vindt. Acteurs die hij respecteert. De wereld voelt geleefd. Dat helpt.
Polivanov is lastig. Hij is kwikachtig. Geslepen. Je denkt dat je hem van links ziet aankomen; hij raakt je van rechts. Hij trekt aan de touwtjes terwijl Mars wordt afgesneden van de hulp van de aarde. Hij hoopt ook stiekem president van de USSR te worden. Twee ballen. In de lucht. In één keer.
Hoe zorgt hij ervoor dat ze niet vallen?
Achtergrondverhaal.
“Ik benader het als een pijl en boog”, zegt Ronin.
Je ziet de bevrijding. Het traject. Het personage staat daar, waar het script begint. Daarvoor? Stilte. En uitvinding. Hij bouwt een geschiedenis op die diep genoeg is om de man op de eerste dag van de schietpartij te laten ademen. Hij laat Polivanov dingen beslissen. Wat de man denkt, bepaalt wat hij zegt. Wat hij weet, bepaalt wat hij denkt. Eenvoudig. Brutaal. Effectief.
Hij raadde het echter niet alleen. Huiswerk vereist.
Boeken over het Sovjetruimteprogramma werden gelezen. Polivanov is geen kind van politiek nepotisme. Hij verdiende zijn strepen als kosmonaut. De politiek kwam later, via de connecties van een vrouw, de ambitie van het gezin en een ladder die te snel klom. De rol van gouverneur werd niet gegeven; het was ontworpen.
Precisie was belangrijk. Van binnen naar buiten.
Esther Marquis heeft de kleding uitgekozen. Scherp spul. Modieus, zelfs voor een Martiaanse bureaucraat. Behalve de stropdas.
“Ik weet hoe ik een stropdas moet strikken”, geeft Ronin toe. ‘Tien manieren. Twintig.’
Alleen niet op deze manier. De manier waarop de show het verbindt? Mysterie voor hem. Elke dag moest iemand het voor hem komen repareren.
Hij leunde ook op rekwisieten. Niet ter decoratie, maar voor het gezond verstand.
In het kantoor van de gouverneur vroeg hij om specifieke rommel. Twee klokken. Twee horloges. Eén set voor Mars-tijd, één voor Moskou. Misschien zie je het niet op de foto. Misschien draait de camera daar nooit. Maar hij wist het. Polivanov leefde in die tijdzones. Het verankerde hem.
Hoe zit het dan met de planeet zelf? Hoe gedraag je je alsof je op rode aarde staat, lichtjaren verwijderd van huis?
Ronin maakte zich er geen zorgen over. Vooral omdat hij tijdens zijn jeugd nooit veel buiten heeft kunnen spelen. Nul-zwaartekracht is hier sowieso nep. De sets waren dat niet.
Aandacht voor detail redt acteurs. Ruimteschipknoppen werkten. Schakelaars hebben iets gedaan. Elke functie had een doel. Als je een bedieningselement aanraakte, reageerde het. De enige leugen was vluchten.
Neem de transporthopperscène met Celia. Ronin raadde niet welke knop hen omhoog duwde. vroeg hij. Adviseurs controleerden de volgorde. Regels uit het echte leven werden toegepast. Als de piloot gaat zitten, denkt hij niet aan de besturing. Zijn handen herinneren het zich.
Slaapwandelen door de ruimtevlucht? Dat is het doel.
