Duże, przełomowe badanie ujawniło trwały „odcisk neuronowy”, jaki różne substancje psychodeliczne pozostawiają w ludzkim mózgu. Analizując setki skanów mózgu, badacze odkryli, że chociaż różne psychodeliki – takie jak LSD, psilocybina, DMT, meskalina i ayahuasca – mają unikalne właściwości, wszystkie one wytwarzają niezwykle podobne wzorce aktywności mózgu.
Zniszczenie hierarchii
Głównym wnioskiem z badania, opublikowanym w czasopiśmie Nature Medicine, jest to, że substancje te zasadniczo zmieniają sposób interakcji wewnętrznych układów mózgu.
W normalnych warunkach mózg funkcjonuje według zorganizowanej hierarchii, w której pewne sieci „wyższego rzędu” zarządzają złożonymi myślami i podejmowaniem decyzji, podczas gdy sieci „niższego rzędu” przetwarzają podstawowe dane zmysłowe, takie jak wzrok i dotyk. Najwyraźniej psychodeliki „spłaszczają” tę hierarchię.
Zamiast kontrolowanego przepływu informacji z góry na dół, leki powodują to, co badacze nazywają „nadmiernym przesłuchem”. Prowadzi to do następujących konsekwencji:
– Niekontrolowana komunikacja: Sieci mózgowe, które normalnie działają niezależnie, zaczynają ze sobą gwałtownie oddziaływać.
– Integracja sensoryczna: Sieci poznawcze wyższego poziomu są ściśle powiązane z prymitywnymi sieciami odpowiedzialnymi za czucie i widzenie.
– Rozpuszczenie Jaźni:** Ten rozpad tradycyjnych granic może wyjaśniać subiektywne poczucie „rozpadu ego”, kiedy poczucie indywidualnej tożsamości wydaje się łączyć z otaczającym ją światem.
Nowy poziom rygoru naukowego
Przez lata społeczność naukowa próbowała wyciągnąć ostateczne wnioski na temat psychedelików, ale większość badań ograniczała się do małych próbek. Brak danych utrudnia rozróżnienie skutków konkretnego leku od ogólnego wrażenia z podróży.
Aby rozwiązać ten problem, naukowcy przeprowadzili badanie uważane za największe jak dotąd tego typu badanie. Połączyli 11 różnych zbiorów danych obrazowych z pięciu krajów, analizując ponad 500 skanów mózgów 267 uczestników.
Ten ogromny zbiór danych pozwolił naukowcom wyjść poza rozproszone dowody i odkryć wspólny mechanizm biologiczny. Warto zauważyć, że badanie wyjaśniło również powszechne błędne przekonanie: chociaż interakcja między sieciami ulega zmianom, same sieci nie „rozpadają się” ani nie zapadają; raczej po prostu tracą swoje zwykłe granice.
Dlaczego jest to ważne dla współczesnej medycyny?
Moment przeprowadzenia tego badania jest kluczowy. W związku z trwającym „renesansem psychodelicznym” substancje te są aktywnie testowane w badaniach klinicznych jako potencjalne metody leczenia:
– Depresja oporna na leczenie
– Zespół stresu pourazowego (PTSD)
– Schizofrenia i inne choroby neurologiczne
Aby leki te mogły przejść ze środowiska eksperymentalnego do powszechnej praktyki medycznej, należy je możliwie najdokładniej zrozumieć. Jak zauważył dr Danilo Bzdok z McGill University, większość istniejących badań opierała się na „niepewnym gruncie”. Identyfikując ten wspólny odcisk neuronowy, naukowcy kładą solidny fundament niezbędny do opracowania bezpiecznych, standardowych i skutecznych terapii psychodelicznych.
„Aby badania nad psychedelikami mogły postępować w sposób odpowiedzialny, potrzebne są skoordynowane dowody na dużą skalę”. — Dr Emmanuel Stamatakis, Uniwersytet Cambridge
Wniosek
Odkrywając uniwersalny wzorzec „nadmiernego przenikania się” między różnymi substancjami psychodelicznymi, badacze przesunęli dziedzinę z obserwacji anegdotycznych do rygorystycznego zrozumienia biologicznego. Odkrycie to zapewnia niezbędną podstawę do bezpiecznego wprowadzenia terapii psychodelicznej do współczesnego systemu zdrowia psychicznego.
