Paleontolodzy zidentyfikowali nowy gatunek kombajnu, Balticolasma wunderlichi, zachowany w liczącym 35 milionów lat bursztynie z Ukrainy i regionu bałtyckiego. Odkrycie stanowi pierwszy skamieniały dowód na istnienie podrodziny Ortholasmatinae, grupy wdzięcznych pajęczaków, obecnie występującej wyłącznie w Azji Wschodniej i obu Amerykach.
Brakujący element układanki
Badanie, opublikowane 18 marca w Acta Palaeontologica Polonica, jest istotne, ponieważ ujawnia nieznane wcześniej rozmieszczenie tych kombajnów. Obecnie gatunki Ortholasmatinae są rozproszone po kontynentach, ale skamieliny wskazują, że niegdyś kwitły one w Europie w epoce eocenu. Sugeruje to znacznie szerszy zakres historyczny niż wcześniej sądzono.
Ujawnienie starożytnego pajęczaka
Naukowcy zbadali dwa okazy – samicę z ukraińskiego bursztynu rówieńskiego i samca z bursztynu bałtyckiego – za pomocą najnowocześniejszej mikrotomografii synchrotronowej. Skany wykazały, że Balticolasma wunderlichi miał mniej niż 3 mm długości, był płaski i pokryty rzędami guzków o wyraźnej, kapturowatej strukturze. Niektóre jego cechy wskazują na bliższy związek ewolucyjny ze współczesnymi rodzajami azjatyckimi.
Dlaczego to ma znaczenie
To odkrycie nie jest jedynie odkryciem nowego gatunku. Skamieniałości mają kluczowe znaczenie dla rekonstrukcji ewolucyjnej historii żniwiarzy i udoskonalenia naszej wiedzy na temat starożytnych ekosystemów. Złoża bursztynu w Bałtyku i Równie okazują się skarbnicą życia prehistorycznego, stale dostarczając gatunków, które dziś nie występują już w Europie.
Dystrybucja i konsekwencje
Fakt, że podobne gatunki zbieraczy znaleziono zarówno na Ukrainie, jak i w regionie bałtyckim, wskazuje na niegdyś zjednoczoną faunę. Po tym dodaniu znana liczba gatunków zbieraczy zachowanych w bursztynie bałtyckim sięga 19, a w równieńskim – siedmiu, przy czym w obu miejscach występuje sześć gatunków. Potwierdza to teorię, że regiony te miały kiedyś podobne warunki środowiskowe.
To odkrycie podkreśla znaczenie kolekcji prywatnych jako źródeł badań naukowych, ponieważ oba okazy pochodziły z takich repozytoriów, zanim zostały przekazane do Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie.
Dalsza analiza złóż bursztynu niewątpliwie dostarczy nowego wglądu w starożytną różnorodność biologiczną Europy i zmieniające się rozmieszczenie gatunków na przestrzeni milionów lat.
