додому Technologia i nauka Nauka i badania LostSupercontinent: Jak Pangea ukształtowała nasz świat

LostSupercontinent: Jak Pangea ukształtowała nasz świat

Wyobraź sobie, że stoisz na ciągłej masie lądowej. Na zachodzie nie ma Oceanu Atlantyckiego. Na południu nie ma Oceanu Indyjskiego. Ogromne połacie zieleni i brązu rozciągają się na jednym ogromnym obszarze wody. To jest Pangea. Pomysł ten nie zrodził się w laboratorium ze zdjęciami satelitarnymi. Pomysł przyszedł do głowy niemieckiemu meteorologowi Alfredowi Wegenerowi w 1912 roku, kiedy zauważył coś dziwnego. Linie brzegowe kontynentów, takich jak Ameryka Południowa i Afryka, pasują do siebie jak elementy układanki.

Wegener nazwał ten hipotetyczny superkontynent „Pangeą”, od greckiego słowa „pangea”, oznaczającego „całą Ziemię”.

Chociaż teraz brzmi to jak science fiction, stanowiło to podstawę jego radykalnej teorii dryfu kontynentalnego. W tamtym czasie geologia znajdowała się w epoce „fiksizmu” – przekonania, że ​​kontynenty na zawsze pozostają w swoim pierwotnym położeniu. Wegener twierdził coś przeciwnego. Zasugerował, że Pangea zajmuje około połowy powierzchni Ziemi i jest otoczona globalnym oceanem zwanym Panthalassa.

Dlaczego Pangea jest ważna dla współczesnej nauki

Więc co się z nią stało?

Rozpad nie następuje z dnia na dzień. Zaczęło się we wczesnej jurze, około 200–146 milionów lat temu. Superkontynent podzielił się na dwa gigantyczne kontynenty.

Laurasia zajmowała północ. Obszar ten obejmował obszary, które obecnie obejmują Amerykę Północną, Europę i Azję. Gondwana podbiła Afrykę Południową, Amerykę Południową, Antarktydę, Australię i Hindustan. Kiedy te części zaczęły się rozchodzić, przemieściły się nie tylko na ląd. Przenieśli także wodę.

Szczeliny stworzyły nowe przestrzenie w oceanie. Ocean Atlantycki zaczął się formować pomiędzy Amerykami a Europą/Afryką. Ocean Indyjski powstał, gdy Indie oddzieliły się od Antarktydy i Afryki. Mapy, które znamy dzisiaj, to w zasadzie skamieniałe ślady tego rozkładu.

Jak naukowcy potwierdzili tę zmianę?

Początkowo teoria Wegenera była wyśmiewana. Nie potrafił wyjaśnić, „w jaki sposób” przemieszczały się kontynenty. Mechanizm ten, będący motorem tektoniki płyt, nie był w pełni poznany przez kilka dziesięcioleci. Ale dowody pozostawione przez Pangeę są niezaprzeczalne.

Szczątki kopalne zbiegły się po przeciwnych stronach oceanów. Gady znalezione w Brazylii są identyczne z tymi znalezionymi w Nigerii. Rośliny kopalne pochodzące ze starożytnych, zimnych klimatów można znaleźć we współczesnych tropikalnych regionach pustynnych. Dane geologiczne również się zgadzały. Później paski magnetyczne na dnie morskim potwierdziły, że dno oceanu rozszerza się i odsuwa od siebie kontynenty.

Lekcją tutaj nie jest tylko historia. To kwestia zmiany. Ziemia nie jest statyczną sceną. To ruchomy i zmienny system. Pangea to tymczasowa konstrukcja w cyklu, który może się powtórzyć w odległej przyszłości.

Żyjemy na planecie, która pamięta przeszłość. Każde pasmo górskie, każdy basen oceaniczny, każda linia brzegowa jest zapisem starożytnych kolizji i następujących po nich uskoków. Następnym razem, gdy spojrzysz na mapę, zadaj sobie pytanie: co by się stało, gdyby wszystko ponownie zostało połączone?

Exit mobile version