Książki historyczne często skupiają się na triumfach, ale rzeczywistość programu Apollo obejmowała dwie odrębne porażki, które prawie wszystko zakończyły. Pierwszym był Apollo 1. W styczniu 1967 roku testy przed startem zakończyły się tragedią. Wewnątrz modułu dowodzenia wybuchł pożar, w wyniku którego w ciągu kilku sekund zginęło wszystkich trzech astronautów. To była katastrofa, która wstrząsnęła całym programem kosmicznym i wymusiła całkowite przeprojektowanie statku kosmicznego.
Potem był Apollo 13. Wystrzelona w kwietniu 1970 roku misja zakończyła się lądowaniem na Księżycu. Zamiast tego zbiornik z tlenem eksplodował w połowie drogi do miejsca przeznaczenia. Załoga nie była w stanie wylądować. Nie wylądował na Księżycu. Ale wrócił do domu. Ten bezpieczny powrót nazywany jest często cudem inżynierii i odwagi, mimo że główny cel misji nie został osiągnięty.
Tragedia Apollo 1
Utrata Apollo 1 nie była tylko porażką. To był alarm. Do pożaru doszło podczas rutynowego testu wtyczki na przylądku Canaveral. Astronauci – Gus Grissom, Ed White i Roger Chaffee – zostali uwięzieni z powodu wadliwej konstrukcji włazu i atmosfery czystego tlenu, która natychmiast podsyciła płomienie. Konsekwencje doprowadziły do znaczących zmian w protokołach bezpieczeństwa, materiałach i konstrukcji statków kosmicznych. Zmiany te uratowały życie we wszystkich kolejnych misjach.
Apollo 13: niepowodzenie lądowania, sukces w przetrwaniu
Apollo 13 to opowieść o tym, co dzieje się, gdy w kosmosie nie wszystko idzie zgodnie z planem. Eksplozja zniszczyła moduł serwisowy, wyłączając systemy zasilania i podtrzymywania życia. Załoga musiała wykorzystać moduł księżycowy jako łódź ratunkową. Kontrola naziemna w NASA była zmuszona wymyślać rozwiązania w czasie rzeczywistym. Poziom dwutlenku węgla wzrastał. Rozpoczęto ścisłą dystrybucję wody. Astronauci ochłonęli, wyłączając swoje systemy i przytulając się do siebie.
To był długi i stresujący powrót. Jednak dzięki starannemu manewrowaniu i dokładnym obliczeniom bezpiecznie dotarli do wody 17 kwietnia 1970 roku. Misja nie osiągnęła swojego celu, ale udało się zaprowadzić załogę do domu. To rozróżnienie ma znaczenie.
Co pokazują te misje
Obie misje podkreślają kruchość lotów kosmicznych. Jeden z nich był wynikiem nieudanego testu naziemnego. Drugim była katastrofa podczas lotu. Obydwa wymagały niezwykłych reakcji. Apollo 1 doprowadził do ulepszeń w projektowaniu i bezpieczeństwie. Apollo 13 udowodnił, że nawet jeśli poniesiesz porażkę, możesz zwyciężyć, jeśli będziesz działać razem i szybko myśleć.
Księżyc mógł być celem, ale główną lekcją była odporność. Nie tylko budowaliśmy rakiety. Zbudowaliśmy systemy odporne na zakłócenia. I czasami to właśnie utrzymuje astronautów przy życiu.