Voor de kust van het Japanse eiland Yonaguni ligt een onderwaterformatie die aanleiding geeft tot discussie. Het Yonaguni-monument, dat voor het eerst werd ontdekt in 1987 door Kihachiro Aratake, lijkt op een verzonken stad en beschikt over scherp hellende terrassen en getrapte structuren die 6 meter onder de zeespiegel uitsteken. Zijn het de overblijfselen van een verloren beschaving, of een treffend voorbeeld van natuurlijke geologische processen?
Het mysterie wordt dieper
Het ongewoon geordende uiterlijk van het bouwwerk heeft sommigen ertoe aangezet te speculeren dat het duizenden jaren geleden opzettelijk door mensen is uitgehouwen of aangepast. Geoloog Masaaki Kimura heeft betoogd dat de vindplaats tekenen vertoont van kunstmatige interventie, wat suggereert dat het een overblijfsel zou kunnen zijn van een beschaving die ongeveer 10.000 jaar geleden door de stijgende zeeën werd opgeslokt.
De meerderheid van de wetenschappelijke gemeenschap is het daar echter niet mee eens. De heersende verklaring is dat de formatie volkomen natuurlijk is en in de loop van duizenden jaren gevormd is door tektonische spanningen, breuken in het gesteente en meedogenloze erosie.
Het geometrische kunstenaarschap van de natuur
De sleutel tot het begrijpen van Yonaguni ligt in het begrijpen hoe de aarde opvallende geometrische formaties creëert zonder menselijke tussenkomst. De zeshoekige kolommen van de Ierse Giant’s Causeway, de mozaïekachtige trottoirs van Tasmanië en de perfect gespleten Al Naslaa-rots in Saoedi-Arabië zijn slechts enkele voorbeelden. Deze wonderen tonen aan dat de natuur tot verbazingwekkende precisie in staat is.
Het Yonaguni-monument is gevormd langs bodemvlakken – natuurlijke lagen in sedimentair gesteente – en verbindingen, dit zijn breuken die ontstaan wanneer gesteente onder spanning wordt gezet. Aardbevingen, die veel voorkomen in de regio, versnellen dit proces, waardoor het gesteente in voorspelbare patronen breekt. De meedogenloze actie van oceaanstromingen erodeert deze breuken verder, waardoor het getrapte uiterlijk ontstaat.
Het oordeel: natuurlijke erosie
Recent onderzoek ondersteunt de theorie van natuurlijke oorsprong. Een team onder leiding van Hironobu Suga van de Kyushu Universiteit observeerde in 2024 aanhoudende erosieprocessen op de locatie en vond bewijs van loslaten van gesteenten, slijtage en kuilenvorming. Het team concludeerde dat de ‘ruïne-achtige formaties’ actief worden gecreëerd door natuurlijke verwering.
Er is nooit archeologisch bewijs gevonden dat wijst op menselijke betrokkenheid. Ondanks het aanhoudende mysterie is de meest plausibele verklaring dat het Yonaguni-monument een bewijs is van de ruwe geologische kracht van de aarde, en niet van een verloren beschaving. Het feit dat de natuur door de tijd en tektonische activiteit zulke ontzagwekkende structuren kan creëren, is opmerkelijk genoeg.
