De U.S. Space Force heeft een baanbrekend contract ter waarde van $52,5 miljoen gegund aan Starfish Space, waarmee de eerste officiële overeenkomst wordt gemarkeerd voor het verwijderen van satellieten uit een constellatie in een lage baan om de aarde (LEO). Deze stap duidt op een groeiend bewustzijn van de duurzaamheid van de ruimtevaart en de praktische behoefte aan verwijderingsdiensten aan het einde van de levensduur.
De rol van het contract en de Starfish Space
Volgens de overeenkomst zal Starfish Space zijn ‘Otter’-ruimtevaartuig, ontworpen om satellieten te vangen en te vernietigen, al in 2027 inzetten. Het oorspronkelijke doel is het Proliferated Warfighter Space Architecture (PWSA)-netwerk, een groeiende constellatie van militaire satellieten. De Otter is uniek in zijn vermogen om satellieten te onderhouden en te ontmantelen, zelfs als ze oorspronkelijk niet voor dergelijke operaties zijn ontworpen.
“Dit contract en deze missie zijn het bewijs dat de verwijdering van satellieten aan het einde van de levenscyclus, geleverd door Otter, echte waarde kan bieden aan exploitanten van LEO-constellaties”, aldus Austin Link, medeoprichter van Starfish Space.
Het bedrijf benadrukt dat de Otter de kosten en complexiteit van satellietdiensten dramatisch vermindert, waardoor het deorbiteren een haalbare optie wordt voor meer operators.
De verschuiving in de militaire ruimtestrategie
Dit contract weerspiegelt een grotere verschuiving in de benadering van het Amerikaanse leger ten aanzien van ruimtevaartmiddelen. Traditioneel lag de focus op een klein aantal dure satellieten met hoge capaciteit en lange ontwikkelingscycli. De PWSA-constellatie vertegenwoordigt een beweging in de richting van een groter aantal goedkopere, veerkrachtigere satellieten.
Meer satellieten betekenen een grotere redundantie: als een tegenstander een deel van het netwerk probeert uit te schakelen, kan het resterende ruimtevaartuig zijn activiteiten voortzetten. Een grotere constellatie betekent echter ook meer potentieel puin als satellieten aan het einde van hun levensduur niet goed worden beheerd.
Het puindilemma en de oplossing van Starfish Space
Het toenemende aantal satellieten in LEO roept een cruciale vraag op: hoe kan de operationele levensduur in evenwicht worden gebracht met de duurzaamheid van de ruimte? Constellatie-exploitanten moeten beslissen of ze satellieten vroegtijdig neerhalen om puin te voorkomen of het gebruik ervan maximaliseren om de investeringen terug te verdienen.
Starfish Space positioneert de Otter als een oplossing die deze kloof overbrugt. Met het “Deorbit-as-a-Service”-model kunnen operators het satellietgebruik maximaliseren en erop vertrouwen dat de Otter op een verantwoorde manier afvoert wanneer de tijd daar is. Dit is vooral belangrijk naarmate de PWSA-constellatie zich uitbreidt.
Bewezen technologie en toekomstige missies
Terwijl de Otter zijn eerste deorbit-missie nog moet voltooien, heeft Starfish Space al sleuteltechnologieën in een baan om de aarde gedemonstreerd. De Otter Pup 1-missie in 2023 manoeuvreerde met succes binnen 1 kilometer van een beoogde ruimtesleepboot, en daaropvolgende tests met de Mira-voertuigen van Impulse Space hebben de capaciteiten van het bedrijf verder gevalideerd.
De eerste operationele Otter-missies staan gepland voor dit jaar en zullen waardevolle ervaring opleveren vóór de debuutopruimingsmissie van de Space Force.
Dit contract is een mijlpaal: het valideert niet alleen de technologie van Starfish Space, maar signaleert ook een groeiend engagement voor verantwoorde ruimteoperaties door het Amerikaanse leger. Het erkent dat een duurzame benadering van de ruimte-infrastructuur niet langer optioneel is, maar essentieel voor de nationale veiligheid op de lange termijn en het behoud van de orbitale omgeving.
