Nieuw onderzoek suggereert dat hoewel gezonde gewoonten ertoe doen, je genen de belangrijkste bepalende factor zijn voor hoe lang je zult leven. Uit een onderzoek dat donderdag in Science werd gepubliceerd, bleek dat genetische factoren de levensduur in overweldigende mate bepalen, wat betekent dat zelfs de gezondste levensstijl de levensduur slechts kan verlengen tot een genetisch vooraf bepaalde limiet.
De kernbevinding: genetica boven levensstijl
Onderzoekers onder leiding van Uri Alon van het Weizmann Institute of Science kwamen tot deze conclusie na analyse van gegevens uit meerdere bronnen, waaronder Zweedse tweelingstudies (zowel identieke tweelingen die samen als apart zijn grootgebracht) en een dataset van broers en zussen van Amerikaanse honderdjarigen. Het doel was om genetische bijdragen aan een lang leven te isoleren van externe factoren zoals ongelukken of infecties. Wat ze ontdekten: veroudering is grotendeels erfelijk en daagt conventionele medische wijsheid uit die de kracht van voeding, lichaamsbeweging en andere levensstijlinterventies benadrukt.
Hoe het onderzoek werkte
De onderzoekers gebruikten verschillende datasets om generaliseerbaarheid te garanderen. Door tweelingen te analyseren – vooral als ze afzonderlijk zijn grootgebracht – kunnen wetenschappers controleren op gedeelde omgevingen en zich concentreren op genetische invloed. De opname van broers en zussen uit langlevende gezinnen versterkte de bevindingen. De resultaten toonden aan dat hoewel externe factoren van invloed kunnen zijn hoe iemand sterft (bijvoorbeeld door ziekte versus ongeval), de uiteindelijke leeftijd bij overlijden grotendeels wordt bepaald door genetische aanleg.
Waarom dit belangrijk is
Dit onderzoek heeft implicaties voor de manier waarop we ouder worden benaderen. Hoewel gezond gedrag cruciaal is voor de kwaliteit van leven, verlengt het mogelijk de maximale levensduur niet significant boven het genetische potentieel van een individu. Als uw genetische erfenis bijvoorbeeld een maximale levensduur van 80 jaar suggereert, zal geen enkele hoeveelheid lichaamsbeweging of diëten die limiet waarschijnlijk op 100 jaar brengen. Dit roept ook ethische vragen op over genetische tests en het potentieel voor gepersonaliseerde preventieve geneeskunde op basis van inherente levensduurkenmerken.
De studie onderstreept dat genetica een dominante rol speelt bij het bepalen van de menselijke levensduur. Levensstijlkeuzes kunnen de gezondheid gedurende die jaren verbeteren, maar ze kunnen een vooraf bepaald genetisch plafond niet overwinnen.
